Logoterapia ujęła mnie niezwykłym podejściem do człowieka. Oto, po wielu latach widzenia siebie jako jednostkę reagującą na nieświadome popędy i instynkty, spotkałam się z teorią, która przywraca człowiekowi jego godność i wielkość. O to, pojawiła się teoria człowieka mówiąca o wyższych wartościach, sensie życia, duchowości, wolności wyboru. I w zasadzie wszystko byłoby pięknie – gdyby…
Historia rodziny Bieńkowskich – One Life to Give
Jest to historia niezwykła. Naznaczona ogromnym cierpieniem. Jakkolwiek bym ją opisała, nie odda to rzeczywistości, której musiała doświadczyć rodzina Bieńkowskich. Ta historia dała mi wbrew pozorom wiele nadziei. Podobnie jak życie Pani Janiny. Chciałabym zachować pamięć o tych niezwykłych ludziach. Historia ta została spisana w książce Radykalna wdzięczność (oryg. Radical Gratitude).
Czytaj dalej „Historia rodziny Bieńkowskich – One Life to Give”
Czternaście lekcji życia – książka Radykalna wdzięczność
Radykalna wdzięczność, Andrew Bienkowski, Mary Akers, wydawnictwo Medium 2009 rok
Jest to jedna z tych historii życia, która może dać nadzieję. Jedna z tych, w których z ogromnego cierpienia udało się wyprowadzić dobro, wbrew wszelkim okolicznościom. Jedna z tych, którą człowiek przeżył, chociaż przeżyć nie powinien – co ma wartość szczególną dla osób z nerwicą lękową.
Jest to także jednocześnie lekcja życia – szkoła doceniania każdego, nawet najmniejszego dobra, które nam się w życiu przydarza. Oraz, co może nawet ważniejsze – szkoła dojrzewania do odnalezienia sensu życia. Bo właśnie ostatecznie w tym sensie jest siła, która może ujarzmić krnąbrną naturę zaburzeń psychicznych. Czytaj dalej „Czternaście lekcji życia – książka Radykalna wdzięczność”
Dezintegracja pozytywna – podstawy
Kazimierz Dąbrowski jest jednym z niewielu lekarzy, który miał odwagę patrzeć na zaburzenia nerwicowe z perspektywy rzeczy w życiu najważniejszych dla człowieka. Rozumiał on przede wszystkim jak dużą rolę mogą odegrać zaburzenia nerwicowe w procesie stawania się prawdziwie ludzkim człowiekiem.
Dezintegracja pozytywna zakłada, że zaburzenia nerwicowe są czynnikiem sprzyjającym rozwojowi, zwłaszcza rozwojowi przyspieszonemu i twórczemu (wielu twórczych ludzi jak np. Van Gogh, Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Kierkegaard cierpiało na różnorodne zaburzenia psychiczne). Są szansą do wejścia na wyższy poziom rozwoju, a także wejścia w nową jakość życia. Trochę jakby człowiek nie mieścił się już w zbyt ciasnym i starym garniturze i niejako musiał narodzić się na nowo i stworzyć nowy garnitur. Czytaj dalej „Dezintegracja pozytywna – podstawy”
Słowniczek teorii dezintegracji pozytywnej
Dezintegracja pozytywna wyraża korzystne rozluźnienie, a nawet rozbicie pierwotnej struktury psychicznej, np. w okresie dojrzewania, w stanach nerwowości, w nerwicach, psychonerwicach oraz konfliktach życia codziennego – zewnętrznych, a przede wszystkim wewnętrznych.
Nieprzystosowanie pozytywne – oznacza formę protestu, który ma charakter twórczy, wyraża samodzielność rozwojową.
Czynnik trzeci – to czynnik autonomiczny, syntetyzujący inne autonomiczne czynniki, które wyrażają twórcze zaprzeczenie lub potwierdzenie pewnych własnych dążeń i wpływów otoczenia. Jest to czynnik wybiórczy w obu środowiskach i autonomiczny w rozwoju własnym jednostki.
Środowisko wewnętrzne – układ tendencji, albo inaczej mówiąc, dynamizmów wewnętrznych jednostki. Wyróżniamy wśród nich dynamizmy jednopoziomowe oraz wielopoziomowe, zhierarchizowane lub równorzędne, pozostające w harmonii lub wywołujące konflikty, mające znaczenie rozwojowe lub hamujące rozwój. Jest to teren współpracy i ścierania się wszystkich dynamizmów jednostki, zarówno zewnętrznych jak i wewnętrznych.
Esencja indywidualna i społeczna – to najwyższe zespoły właściwości jednostki, z których pierwszy oznacza najistotniejsze, wysublimowane właściwości indywidualne (zainteresowania i talenty, wyłączne uczucia, świadomość własnej tożsamości i historii rozwoju), a drugi – najważniejsze właściwości społeczne (empatia, odpowiedzialność, autonomia, autentyzm, wysoki poziom świadomości społecznej). Każda z tych właściwości stanowi warunek sine qua non drugiej.
Transcendencja, czyli przekroczenie oznacza wzniesienie się w rozwoju ponad poziom przeciętnych, a nawet wyższych niż przeciętnie czynności intelektualnych i afektywnych, charakterystycznych dla stadiów prymitywnych. Jako przykład można podać przekroczenie lub tendencje do przekroczenia własnego typu psychicznego oraz biologicznego cyklu życiowego, przeciwstawienie się instynktowi samozachowawczemu i seksualnemu na poziomach średnich i wyżej niż średnich.
Bibliografia: Trud istnienia, Kazimierz Dąbrowski, Wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1986
Wskazać drogę 